Beklemeli Karambol

https://i.pinimg.com/736x/f6/d4/af/f6d4af168bfa05e83072639f75bff727.jpg

Bir şeylerin yoluna girmesini beklemek gerçekten olgunlaştırıyor mu bizi? Hayata belki de kendimize bile itiraf edemeyeceğimiz şekilde hep alacaklıymış gibi devam etmek… Örneğin üniversite biter bitmez müthiş bir kariyer beklemek, içimizdeki kırgınlıkları, kızgınlıkları, hayal kırıklıklarını hiç hesaba katmadan psikolojimizin müthiş derecede dayanıklı olmasını beklemek, birini sevme becerimizi bilmeden karşıdaki kişi tarafından çok çok hesapsız sevilmeyi beklemek. Durup düşünüyorum ve fark ettim ki bir yanımız deli gibi koşturuyor aslında düşünülmek, beğenilmek, onaylanmak için.. ama diğer yanımız ikilemde ve kendiyle yüzleşmemiş. Çok ortada ne kadar yanıldığımız. Hayatta çok güzel çok iç açıcı şeyler oluyor ve bunlar her gün oluyor. Henry Miller’ in okuduğum bir sözünü aktarmak istiyorum. Diyor ki: “ Hayata, onu gördüğünüz hâliyle ilgi duymayı öğrenin; insanlara, edebiyata, müziğe… Dünya öylesine zengin ki; değerli hazinelerle, güzel ruhlarla ve ilginç insanlarla dolup taşıyor. Kendinizi unutun.” Ben küçücük bir şey eklesem şuanı olduğu haliyle en yalın, en basit, en hatalı haliyle sevelim derdim. O kadar kaybolduğum ve bulduğum, bulamadığım zamanlar oldu ki yazma konusunda çok yalpaladığım ve karışık olduğum bir dönemde yazıyorum. Hiçbir şey düşünmeden ya da dert etmeden demeyeceğim tabii ki. Yaşadığımız sürece bunun mümkün olmadığını çok kez tecrübe ettim ve artık ben de birçok şeyi göğsümde yumuşatarak devam ediyorum. Herkesin baş etme biçimi farklıdır ve bulunabilir. Hayatımız bir şeylerin yoluna girmesini beklemekle, değişmesini beklemekle inşa edilmiyor ve açıkçası bu bakış açısı çokta ilerletmiyor. Çünkü beklemeye olan tahammül gün geçtikçe azalıyor. Süreç ya da sonuç ilişkisi gibi bir şey değil bu bambaşka bir şey. Neden elimizde var olanları çoğaltmıyoruz? Şuan yaşadığımız anı yaşamaktan bizi alıkoyan ‘anı yaşa’ mottosunu bilinçaltımızda döndürüp durmamızdır belki de…