Baba Dizisindeki İş Hayatı Gerçek Mi?

(Spoiler İçermez)

Aşırı uzun olmasından dolayı televizyon dizilerini izlemeyi uzun süre önce bıraktım hatta en son Ezel’i izlemiştim sanırım. Haluk Bilginer faktörü ve Türkçe olmasının konforundan dolayı altıncı bölüme kadar izledim Baba dizisini. Ortalamada vasat altı diyebilirim.

Elbette diziler bazı olayları karikatürize edip anlatacaktır, işin doğası bu ama kendi içinde ve temsil bakımından bir miktar mantık barındırması gerekir. En azından Murat Soner videolarından öyle gördük.

Dizideki iş dünyasını incelemeden önce, bir o kadar önemli noktaya daha dikkat çekmek gerektiğini düşünüyorum; “anadolu insanı” olmak.

Dizide Saruhan’lı ailesinin Ödemiş’teki ayağı İstanbul’a geliyor. Ancak inanılmaz derecede “saf, kandırılmaya müsait, cahil” insanlar olarak resmedilmiş. Ayrıca ailenin “iyi yönlerinin” farkında olan bir düşman karakter bunu sık sık gündem ediyor; “iyi insan olmak burada sökmez” diyor. Yani iyi insanlar olduğunuz için “saf”sınız gibi bir ima birden fazla tekrar ediyor.

Halbuki İstanbul’a gelmeden önce Ödemiş’te de ticaretle uğraşıyorlar. Karakterleri tanıdıkça hiç de “gözü açılmamış” olmadıklarını anlıyoruz. Üstelik Ödemiş, Afganistan’ın elektriksiz bir köyü falan da değil sonuçta.

Anadolu insanı saf olabilir ama bu saflık daha çok misafirperverlik gibi konulardadır. Kesinlikle dizide resmedildiği gibi farkındalığı ve algısı sıfır değildir. Kullanıldığını her insan gibi onlar da anlar, iş dünyasının yarı ingilizce yarı Türkçe kavramlarına aşina olmayabilirler ama şehirliden çoğu kez daha uyanıktır. Hem de Starbucks’tan latte içmeden.

Kişisel olarak da Anadolu insanı şehirliler gibi ayrımların artık kalmadığına inanıyorum.

Gelelim dizideki iş dünyasına.

İlk başlarda doğum gününde rezil etme sahnesi var ki evlere şenlik. Öyle bir rezil etme operasyonu yapan kişiyle kimse bir daha iş yapmaz, iş dünyasında adı silinir.

Hiçbir holding patronunun evinin kapısında sürekli basın ordusu beklemez veya adım adım takip edilmez.

Kimse kimsenin şirketine elini kolunu sallayarak girip tehditler savuramaz. Alacaklısı olsa dahi bakkala bile kimse öyle bir muamelede bulunmaz.

Ailenin her üyesi bir anda işlerin ortasına atılamaz. Görev ve sorumluluklar saksı gibi yer değiştirmez.

En çok dikkatimi çeken, her sahnede yok canım dediğim bir CEO profili var. CEO’lar gayet güçlü karakterlerdir. Şirketin en zayıf halkası olarak sürekli ezilmeleri düşünülemez. Çoğu kez patrondan daha etkilidir. Gerçek hayatta CEO’nun işine karışılması nadir karşılaşılan bir durum olur. Burada CEO turist rehberi gibi bir şey.

Hiçbir patron çalışanını dövmez hele ki “hırsızı yakın tut” esprisi dünya çapında kredi aracılığı yapan bir şirket için çok hafif.

İnanılmaz bir nezaketsizlik var dizideki iş dünyasında. Normalde böyle bir ortamda çalışanı tutmak neredeyse imkansızdır.

Masaların kâğıt ve dosyalardan taşınca çok çalışıyor intibaı eskilerde kaldı.

Mantıken kredisini vadesinden önce tahsil etmeye çalışarak hiçbir finans kurumu müşterisini batırmaz. Hele ki rakam çok büyükse bu sefer düşünmesi gereken finans kurumu olur. Çoğunlukla yüksek kredi borcu olan şirketler hatta futbol takımları kredilerini sıklıkla yapılandırır. Diziye göre özel bir durum var gibi duruyor ama bu durum 400 milyon dolarlık mı ileriki bölümlerde öğreneceğiz.

İzlenmesi için tavsiye edebileceğim düzeyde bir dizi değil. Anadolu insanı ve iş dünyasını yanlış yansıttığını düşündüğüm için tarihe bir not düşmek istedim.

Yine de bir dizi eleştirisi yazısı olduğu için; iyi seyirler :)