Ceren’i Tanımam, Ceren’i Çok İyi Bilirim

2 Ocak 2019. Ceren, araştırma görevlisi olduğu üniversitede bir öğrenciyi kopya çekerken yakaladığı ve tutanak tuttuğu için hunharca öldürüldü. Dövüldü, bıçaklandı, kurşunlandı.

Ceren’i tanımam. Ceren’i çok iyi bilirim. Akademiye gönül vermek nedir bilirim. Bu yolda nelere katlandığını, nasıl sınavlardan geçtiğini, hangi yola baş koyduğunu bilirim. Yüksek lisansı bitirip doktoraya başlamanın verdiği hazzı bilirim. Akademik çalışmalarını yapabilmek için hangi küçük zaman aralıklarını değerlendirmek zorunda olduğunu, idari görevlerinin ve öğrenci sorularının arasında kendi gelişimi için nasıl çabaladığını bilirim. Yeni evlenip doktoraya başlamanın ne demek olduğunu, hayatının ortasına iki kocaman fili nasıl oturtmaya çalıştığını bilirim. Sosyal çevresini nasıl ihmal etmek zorunda olduğunu, bunu anlamayanlar ile nasıl baş edemediğini, anlamak istemeyenlerle nasıl ilişkisini kestiğini bilirim. Belli bir saygınlığa ulaşmak için illa unvan almak zorunda olmasına nasıl şaşırdığını bilirim. Sadece insan olarak değer görmediği zamanlarda nasıl sinirlendiğini bilirim.

Araştırma yapmak için nasıl heyecan duyduğunu, bilime katkı sağlamayı nasıl istediğini, bunu yapmak için nelerden vazgeçtiğini bilirim. Akademiyi değil sektörel çalışmayı seçseydi maddi olarak ne kadar daha fazla kazanabileceğini, manevi olarak ne kadar farklı yaşayabileceğini düşündüğünü bilirim. Buna rağmen kendini gece-gündüz demeden, tatil-bayram demeden, yeni evleneceğim-evlendim demeden nasıl akademik çalışmaya adadığını bilirim. Kendini geliştirme telaşını bilirim. Bilimsel bilgiyle güçlenmenin ne demek olduğunu bilirim. Yine de onca çabanın bir gün boşa gitme ihtimalinin hesabını bilirim. Geleceğini nasıl planlayamadığını bilirim.

Öğrencilerin hayatına dokunabilmenin yaşattığı mutluluğu bilirim. Hayatına dokunulan öğrencilerin araştırma görevlisine bazen duyduğu bazen duymaya gerek görmediği ve aslında bir araştırma görevlisinin -naifçe- o kadar da görmeyi beklemediği saygıyı bilirim. Karşısında ukala bir öğrenci görünce nasıl alttan aldığını, yaşların yakınlığı sebebiyle nasıl kardeşi gibi gördüğünü, doğru davranmayı nasıl öğretmeye çalıştığını bilirim. Bunu yaparken nasıl rollere büründüğünü, öğrencinin nabzına göre bazen tatlı bazen sert bazen tatlı-sert davranmanın dozunu nasıl ayarlamaya çalıştığını bilirim. Çoğu zaman maruz kaldığı davranışlardan sonra karşısındaki öğrencinin geldiği aile yapısını tahmin edip öğrencinin adına nasıl üzüldüğünü bilirim. Bazen aileler gelip de çocuklarıyla ilgili soru sorduğunda, ailelerin çocuklarını hiç tanımadıklarını görünce ne kadar şaşırdığını bilirim.

Kendi öğrenciliği de o kadar da uzakta olmadığı için kopya çekmeye dair sahip olduğu derin bilgilerini çaktırmadan nasıl sakladığını bilirim. Karşısında kabak gibi kopya çekmeye çalışan öğrenciyi ustalıkla ve sevgiyle nasıl uyardığını bilirim. Sabrının nasıl zorlandığını, öğrencinin onu bazen salak zannettiğini, bu zannetme sırasında ne kadar sinirlerinin bozulduğunu bilirim. Öğrenciler sınırları zorlayınca nasıl tutanak tuttuğunu, tutanak tutarken olması gereken o olduğu için öğrenciye karşı nasıl tepkili göründüğünü; ama aslında içten içe öğrencinin alacağı cezayı düşünerek üzüldüğünü bilirim. Öğrencinin o cezayı çekmeden insanlık namına bir şey öğrenemeyeceği için buna nasıl mecbur kaldığını bilirim. O tutanağı tutmazsa kendi işini hakkıyla yapmış olmayacağını ve bunun getireceği vicdan muhasebesini bilirim.

Bilmediğim, insanlığın nereye gittiği.

Nur içinde yat Ceren.

**Facebook | Twitter | Instagram | Slack | Kodcular | Editör | Sponsor**