Vollebak Barak, een (jeugd)huis voor iedereen!

Als jonge twintiger is Mario benieuwd naar wat het leven allemaal te bieden heeft. Hij gaat op stap met zijn vrienden, geniet van goede muziek op festivals, rijdt met de motor, … Ook zakt hij regelmatig af naar het jeugdhuis in het dorp.

Oorspronkelijk was het jeugdhuis een plek om rustig iets te drinken met vrienden. Maar als snel begint de plek aan te voelen als een tweede thuis. Het jeugdhuis ligt namelijk in hetzelfde dorp waar Mario woont, alle klanten en medewerkers zijn bekenden. Zo niet, dan leren ze elkaar snel kennen met een babbeltje en een pintje in de hand.

Het groepsgevoel binnen het jeugdhuis versterkt, iedereen ziet elkaar als een soort tweede familie. Het duurt niet lang tot Mario zelf achter de bar pintjes staat te tappen met zijn vrienden. Hij komt terecht in het bestuur, helpt met openen en afsluiten, en steekt zelfs de handen uit de mouwen voor de organisatie van feestjes.

“Bij vrienden help ik ook altijd mee, waarom zou ik dat hier dan niet doen”?

Daar bloeit iets…

De verlegen en terughoudende Mario van vroeger is in de verste verte niet meer te bespeuren. Door het sociaal contact en de nieuwe mensen die hij leert kennen, bloeit hij volledig open. Het jeugdhuis vormt voor hem een springplank naar zelfontwikkeling.

Op een avond stapt er een meisje binnen, totaal zijn type. Zijn vrienden hebben het meteen in de gaten en zeggen hem dat hij zijn kans moet wagen. Zoiets zou hij normaal nooit durven, maar sinds hij in het jeugdhuis komt, heeft hij niks meer te verliezen. Hun blikken kruisen en ze raken aan de praat. Wat blijkt? Ze wonen maar twee straten uit elkaar! Hoe kan het dat ze elkaar nog nooit gezien hebben? Na die avond verliezen ze elkaar niet meer uit het oog.

Dat klinkt als toekomstmuziek…

Jaren gaan voorbij en iedereen volgt zijn eigen weg. De ene gaat reizen, de andere gaat werken, sommigen leggen de eerste steen aan hun huis en bouwen aan hun gezin….

Tot op de dag van vandaag is Mario samen met het ‘meisje’ dat hij toen in het jeugdhuis leerde kennen. Ze zijn gelukkig getrouwd en hebben een dochter. Een jeugdhuis is een plek waar mensen elkaar vinden. Er worden vriendschappen voor het leven gevormd, en soms bloeit er zelfs liefde. De connecties zijn niet alleen voor het moment, maar vaak voor het hele leven!

De uitnodiging…

Op een dag schuift er een uitnodiging in de bus. Een verjaardagsfeest in het jeugdhuis waar Mario vroeger zo veel tijd doorbracht. Bovenaan de brief staat er in het groot te lezen “50 JAAR”. De tijd is omgevlogen, iedereen heeft nu een gezin en is aan het werk. Het drukke leven zorgde voor minder bezoekjes aan het jeugdhuis. Maar de echte reden? Als vijftiger voelt Mario zich niet meer thuis in een ‘jeugd’huis…

Toch besluit hij samen met zijn partner naar het feestje (lees: reünie) te gaan. Meteen voelt hij het gemeenschapsgevoel en de sfeer van het jeugdhuis. Er is terug tijd om bij te praten met oude bekenden, maar hij raakt ook aan de praat met andere mensen uit verschillende leeftijdsgroepen.

Hij beseft dat zijn leeftijd hem niet hoeft te weerhouden om langs te gaan. Een positief gevoel overvalt hem. Hij spoort zichzelf en anderen aan om vaker naar het jeugdhuis te gaan, want hangjongeren zijn echt niet meer van deze tijd…

“Schol, als ge niet drinkt, dan blijft em vol”