zandloper

ik maak voetstappen op de plaats waar duizenden me voor evenveel jaren voorgingen en ik voel de grond als zandkorrels onder mijn voeten vandaan schuiven

ik loop op — ik probeer te lopen op — zand, ik ben een zandloper en ik word gewaar, ik voel hoe míjn zandkorrels van het ene breekbare glas naar het andere, nog breekbaardere stromen, korrelen, vallen.

ik val in de wakke grond en voel de sporen van mijn, van dé voorgangers en ik ben bang om mijn zandloper om te draaien, want misschien breekt dat glas

de glazen worden gevuld met de voorgangersgrond, omdat ik dat nodig vind maar de grond, nu in mijn loper lopend, is vuil, is brokkelig, stropt en niets stroomt nog van het ene naar het andere glas

ik stop verstopt met wandelen, en de tijd stopt met me mee. de korrels stoppen met korrelen, de vuile grond gevangen te hebben

en ik besef, nu, pas of al dat ik ik ik, ik

ik draai hem gewoon om