İnsanlığımı Savaşarak Yendim

Medea (1988)- Lars von Trier

Yağmurlu bir akşamüzeri ve yollar kıvrılarak çıplak ayaklarımın altında yanıyor, bana bir çığlığı fısıldıyorlar. Biliyorum ki sesler yükselecek, biliyorum insanın içindeki boşluk çatırdatabilir bir gülü. Güneşimizi çalmalarına izin veremeyiz, biz ruhlar âleminden bilmem kaç kişiyiz. İçimizde karanlığın ayak izleri, acımasızlığın zayıflıklarımızla yoğurulmuş hali, kan donduran soğuk…

Tanıdığım her şey başkalaşıyor, sevinelim, sevinçten tüm kadehleri kıralım. Sevinmek bu akşamüzeri canımızı alabilir. Sevinmek varsın bin parçaya ayrılsın kadehimle birlikte. Yitirdiklerim can katacak gözlerimdeki savaşkan tiradıma. Zayıf yanlarımızın, çirkin hataların ve dil sürçmelerinin üzerini örtebilirim yine de; çünkü kana bulanmış topraklarda bıraktım pabucumu. Pabucumun kırgınlıkları.

Esas olan sevmektir yine de değil yaşamaktır, diyecek akılını kaçırmamış yanım. Bütün anlamları, bütün anlamsızlıkları bırakıp gitmek istiyor canım. Yanıma almak istemiyorum seni artık. Yanıma bir oksijen tüpü ve sırtıma bir kaya alacağım. Başka şey bilmiyorum ve gitmeden önce son defa yağmuru bekleyeceğim. Yağmurları dudaklarından öpeceğim, kana bulansın. Çünkü artık hiçbir şey, artık hiçbir şey neyse o uğruna, bir hiç uğruna yanacağım kesinleşti. Hitabetleri çöpe attım, anlaşılacağı üzere. Umudu umutsuzlukla karıştırdım yol için, içine biraz da şüphe kattım.

Altın ve kanayışım yansıyor yüzüme. Güneşten değil, yerin en dibinden. En uçtan, en keskininden ve acısından, acımasızından bir yol tutmuştum. Unuttuğum oldu, rüyalarda kendimi sevdirdiğim. Ve kanımdan çok sevdiğim oldu…

Tanrı söylüyor: “Yola çık ve arkana bakma. Ardına bakanlar bir daha uyanamayacak.”

Benim nazarımda tehlikeli bir koku çöle iniyor. Ona sahip çıkacağım. Sessizleşen zamanları delip kulağına küpe takacağım. Duyduklarım, hissettiklerim, bildiklerim çıksın bu odadan. Kaç yaşamım varsa çatlasın orta yerinden. Onurum, gururum kendi başının çaresine baksın bundan sonra.

Yağmurlu bir akşamüzeri, ayaklarım çıplak. Güneşi takip ediyorum, her şeyi batıracağım. Çocuk yaştayım henüz, yaşlıyım. Huysuzluğumla sırtım dik kalacak kadar içim yumuşacık. Mor, mavi, lacivert lekelenmiş dağın ardındaki ölüm kehaneti kaçınılmaz. Dünyanın bütün doğrularını kustum etimden. Yol boyu bağıracak, atacağım içimden iyiliği, kötülüğü. Ne siyah ne beyaz; insan dediğin habistir, yalnız ve cezalıdır yaşamakla. İnsan yalancı, oyun kuramaz fakat oyunbozan.

Elimden geleni yaptım katıksız ve hür olmak için, kendime yaranamadım. Çekilsin gökyüzünden kuşlar, mavi uzanıp durmasın içimdeki derin kuyuya. Güneşte yanacağım ben. Küllerim bir hayal, küllerim bir rüya… Düşlemesin beni çocuklar. Akşamüzeri bakmayın gözlerime, yoksa sizi de yanıma alacağım. Eğeceksin bakışını önüne ve hatırlayamayacaksın bin türlü de istesen:

— Bu şair kimdi?

-h