Hız Yüzyılı: 1.75X

Selam dostlar, bu yazımda sizlerle uzun zamandır deneyimlediğim, farkında olmadan akışına kapıldığım hayat şeklimden bahsedeceğim. Ben birçok platformda birçok farklı şapkaya sahip aktif bir hayat geçiren bir öğrenciyim. Hayatın bu kargaşasında durmadan yılmadan her adımımda bir şeyler deneyimliyorum. Nitekim bu sayısız deneyimin kaçı bende bir iz bırakacak kadar benimle kalıyor orası işte bugünkü tartışma konum. Yüzyıl teknoloji, hız, verimlilik yüzyılı. Videoları 1.75x’te izliyoruz. Birileriyle ayaküstü hızlıca hayatımızda olup bitenlerden bahsediyoruz. Toplantıdan tuvalete koşuyoruz. Yemek yemekten kütüphaneye aceleyle gidiyoruz. Elimizde olsa muhtemelen daha hızlı nefes alıp beyin hücrelerimizin 0.5 milisaniye daha hızlı çalışmasını sağlamak da isteriz. Peki bu hız içerisinde adeta DC kahramanı Flash olurken yanımızda neler bizimle kalıyor?

Deneyimler yaşadığımız şeylerden arta kalanlardır. Ders aldığımız, kendimize yeni kattığımız düşünce bulutlarıdır. Ve bu düşünce bulutları yağmur olup bilinçaltımıza karışmadan önce onları olabildiğince görmek, hissetmek buradaki anlaşmanın kârı bir neticede. Biz o bulutun rengini görmeli, nemini hissetmeli, kokusunu duymalıyız ki yağdığında nereye ne kadar yağdı bilelim, ve lazım olduğunda gittiği yerden hoop alıp buharlaştırıp tekrar kullanalım.

Hayat hızı, “telaşesi”, içerisindeyken kaçımız o bulutun orada olduğunu fark ediyor desem çok azımızın evet diyeceğine eminim. Ben de öyleyim. Hayatımda yaşadığım anları hatırlayamazsam; o anki adrenalin, üzüntü, heyecan hiç bulunamayacak yerlere süzüldülerse ve yağdılarsa benim o deneyimi yaşamamın tam olarak nasıl bir katkısı oldu bana? Anı yaşadım cevabı gelebilir, çok normal. Ama şunu düşünmelisiniz anı yaşasaydınız gerçekten bulutu takip edemez miydiniz?

Bu hızla baş etmek? Yoga, meditasyon gibi uygulamaların çoğu neden yavaş ve aralıklı hareketlerden oluşuyor hiç düşündünüz mü? “Zihni ve vücudu rahatlatmak tabii ki ne olacak başka?” Çok sık ve ilk akla gelen cevap. Zihni ve vücudu o an yaşadığınız yavaş deneyime getirmeye çalışmak, o küçük bulutçuğu görmenizi, izlemenizi, hissetmenizi sağlamaktır. Ne kadar çok bu pratiği yaparsanız o kadar deneyimin özüne yaklaşırsınız. Ve deneyimin özü aslında deneyimi yaşamaktan daha kıymetlidir. Çünkü deneyimi alıp yanınızda götüremezsiniz, o an o anda kalır geriye ise sizin ondan ne aldığınız kalır. Aslında bu hızlı hayatta düzenli bir yoga planlaması hayatı ve doğayı gerçek hızına sokabilecek nadir şeylerden.

Peki bu sosyolojik olarak insanları, insanlığımız nasıl etkiliyor? Hızlı yaşadık, deneyimlerimizden kırıntılar kaldı kalmadı, bir daldan öbür dala, anneannem babaannemin çorabını giydi derken…. Bizim gibi sosyal bir canlı ne hale geliyor?

Bu gözlememi sona sakladım, yani aslında sadede geliyorum. Toplumda hızlı yaşama kapılan ve ne olduğunu bile anlamayan kendi hızında akanlar arasında bir kopuş, bir çöküş gerçekleşiyor. Tahammülsüzlükler, agresiflikler daha da artıyor. Empati yeteneğimiz, dikkat süremiz azalıyor. En kötüsü de hayatın kölesi oluyoruz. Kendi kendimize hükmetmek varken, dünyanın ve zamanın işçisi oluyoruz. Sosyolojik olarak bozuluyoruz. Daha ilerleyen süreçlerde sınıf ayrımları daha da belirginleşecek ve ayrıklaşamaya başlayacağız. Birlik bozulacak. Buna izin vermemek ise elimizde.

Daha çok kendin (doğa) daha az dünya diyerek nacizane gözlem ve düşüncelerimi paylaştım, bunları hissedenler yalnız olmadığını belki de hiç farkında olmayanların bilinç kazandığı bir yazı olmuştur.