“Bencil Dünyada Nazik Kalabilmek”

Her Şey Neden Bu Kadar Zor Olmak Zorunda?

Neden bir şeyleri konuşarak veya saygı çerçevesinde tartışıp o an kapatamıyoruz? Bilmiyorum… Sürekli olarak nerede hata yaptığımı merak ediyorum. Sorun ne? Neden onca yakınım sandığım insana içimi açıp yanlarında olmama rağmen şu an yanımda değil hiçbirisi?

İyi olmak bu kadar ezik bir his mi olarak kalacak her zaman? İyi olmanın, saygılı olmanın, nazik olmanın bana kazandırdığı ya da insanlarla ilişkimi iyileştirdiği hiçbir zaman dilimi olmadı şu ana kadar. Umarım bir gün kendimi bu ilişkiler yüzünden bambaşka bir insana dönüştürmek zorunda kalmam.

Oysa ne kadar sinirli ya da öfkeli olsak da insan kendi özüne dönüyor her zaman. Hiçbir zaman tam anlamıyla karakterimizi değiştiremiyoruz. Merhamet duygusu herkeste yok. O insanla çok kötü kalmış olsam dahi bir yerde onu üzgün görünce sarılmak istiyorum.

Sürekli kötü düşünmemeye, her şeye iyi yanından bakmaya çalışıyorum. Ama çevremde hiç kimse beni tam anlamıyla anlamıyor. Bazen kaba davranıyorlar. Sırf uyumlu olduğum için düşüncelerim dikkate alınmıyor. En kötüsü de böyle durumlarda ortada bir saygı kalmıyor. İşte tam o noktada ben de gergin, sinirli birine dönüşüyorum. Çünkü hep içimden “Haksızlık bu!” diyorum. “Ben ona öyle yapmazdım, ben bu saygısızlığı ona yapmazdım.”

Hiçbir zaman özür dilemekten de çekinmedim. Ancak insanlar öyle bencil ki… Kendi bencilliklerinde boğulup hep kendi istedikleri olsun istiyorlar. Ve siz iyi olur, nazik yaklaşırsınız; ama saygı sınırı aşılınca tepki verdiğinizde sizi o tepkiyle suçlarlar. İşte tam o noktada sizden kötüsü yoktur artık.

İnsanoğlu böyle nankördür işte. Sakin olmak, düzgünce açıklamak neden bu kadar imkânsız? İnsanlar neden bu kadar bencil? Herkes neden her şey onların etrafında dönüyormuş gibi davranıyor?

Her şey bu kadar zor olmak zorunda mı? Yoksa bu da hayatın kabullenmemiz gereken bir parçası mı?