Hamdorff & Tabak — afl. 90

acht uur

“Acht uur”, herhaalde Bert en zette zijn verhaal voort.

“Nieuws uit Nederland hebben we om zeven uur gehad. We gaan nu uitzoomen. De buren komen in beeld. Echt in beeld. We gaan niet laten zien wat wij belangrijk vinden in Duitsland, Frankrijk, Engeland en België. Maar wat zij zelf belangrijk vinden. Door middel van ondertitelde fragmenten uit hun journaals, topics of the day, talk of the town uit die landen.

“De Merkels, de Macrons en May’s bewaren we voor later. Het gaat er nu om te laten zien wat de bevolking zelf concreet bezig houdt. Het nieuws van om de hoek dus, maar dan van een paar blokken verderop.

“Dat zou je, normaal gesproken, in tien minuten moeten kunnen coveren. Dan blijven er twee timeslots over voor reportages en documentaires uit landen van Europa. Ook al weer zo’n terrein, dat de Nederlandse televisie volstrekt heeft laten liggen. De luiken naar het buitenland zijn potdicht. In plaats daarvan laten we liever zien hoe ergens op een schooltje het Wilhelmus wordt gezongen.

Bert keek naar Pieter Jan. “Voor je wat gaat zeggen, het gaat niet om toeristische plaatjes. ik bedoel hier, dat je voor zo’n repo elk onderwerp kunt aanpakken met een haakje naar de actualiteit. Het schoolsysteem in Finland. Immigratiewetgeving in Denemarken. Krimpgebieden in Nordrhein Westfalen. Noem maar op. Uitgangspunt is, dat we niet blijven navelstaren, maar laten zien hoe mensen in andere landen leven en werken, en dealen met de problemen die wij hier net zo goed hebben.

“En voordat jij wat gaat zeggen over het budget”, zei Bert meteen daar achteraan tegen Karin, “het overgrote deel van die repo’s hoeft niet zelf te worden geproduceerd. Die kan worden aangekocht en bewerkt. Wat denk je? Dat documentairemakers elders in Europa stilzitten?”

(wordt vervolgd)