Huzur yada Elma dilimi...

Huzur yada Elma dilimi...

Bence bu kelime kulağa hoş gelen bir kuş cıvıltısı gibi .Sabah vakitlerinde pencereyi açmak ve derin bir nefes almak gibi...

Hazır pencereyi açmışken, hatırıma gelen bir hatırayı daha ekliyeyim :

Ben kursta talebe iken( şuan uzun süredir hocalık yapiyorum) kış aksamlarında annemden bana uzanan bir dilim elmayı özlerdim.Kursta da meyve yiyoruz ama o elmanın tek vasfı elma değildi .O dilimde şefkat vardı,güven vardı,"buradasın"diyen sessiz bir ikram vardı.

Garip bir örnek oldu belki ama şunu demek istiyorum: Huzur bazen küçücük anlarda saklıdır .Bütün bir güne yayılmak yerine günün aralarına serpilmiş küçük hediyeler gibidir o anlar .Biz o hediyelere ne kadar sevinirsek,huzurda okadar artıyor; görmezden geldiğimizde ise yavaş yavaş siliniyor. Ozaman huzur için kıymeti bilinmediğinde giden bir dost desek nasıl olur?