Özgür hapis.

Evet, herkese merhabalar. Bugün biraz kendi özgür hapsimden bahsetmek istiyorum. Bazen biraz huzurlu, çoğu zaman diken üstünde, yer yer melankoliye yanaşan, evde oturunca alanının daraldığını ama dışarı çıkma eyleminin de gözünde büyüyüp korkunçlaştığını hissettiren, saat başı da değişen bir ruh hali bu bahsettiğim. Öyle bir korkunçluğu var ki anlatınca anlamak mümkün mü bilemiyorum. Ama başınıza gelmişse ilk satırlardan anlayacağınız kesin bence. Zevksiz, bazen bencil ve egolu, ama akşamına dünyanın en masum insanı gibi hissedilebilr. Belki de bu hayatın kendisi, insan çoğu zaman böyle hisseder diyeceksiniz. Peki ya hiç bir stabilite yoksa, ve hep böyle engebeliyse ne yapmalı? Bilemiyorum.

Şöyle ki bence insan bu raddeye farkındalıkla gelmez, bi bakar ki gelmiş. E sonrasında da farkına varılınca çıkma çabası oluşuverir, işte o çaba da pek yanıt vermeyi sevmeyen türden. Hatta kendinizi bu sarmaşıktan tam kurtaracak gibi olabilirsiniz, ama dikkat dikkat bazen bu kurtulma yüzünü bir Çeşme güneşi gibi gösterip, saklayabilir. İşte o zaman daha kötü tökezlememeniz için küçük bir uyarı bu.

Peki bu konuda ne mi yapmalı? İnanın bilmiyorum… Bu yazı size bu cevabı veremiyor maalesef, çünkü bu satırları yazan kişi de epeydir bu duygularla boğuşuyor. Belkide bunu başında belirtmesi gerekiyordu, buraya kadar boşuna okumamış olurdunuz. Ona kızmayın olur mu, daha çok yeni. Ha bu arada, olur da bu sarmaşıktan kurtulan biri okursa bu basit ve sıkıcı yazıyı, tavsiye versin lütfen!.