Durabiliyor Olmak

Durabiliyor Olmak

Boş duramıyorum. Sadece “durmak” eylemi bile başlı başına bir çaba gerektiriyor. Hâlbuki adı üzerinde! Ne diyor TDK hareket etmemek sabit kalmak. Bir efor gerektirmemesini beklersin ama öyle değil.

Sanki ruhumuz, bedenimiz, zihnimiz iç içe geçmiş makineler ve biri çarkı çevirivermiş, sonrasında da sistem yol almaya başlamış. Sen kontrol elinde sanıyorsun ama öylesine bir anda, bu sistemi durdurmak ya da yavaşlatmak istediğinde yapmaya muktedir olmadığın gerçeğiyle yüzleşiveriyorsun.

Bisiklet sürmek, yüzmek, araba kullanmak gibi bir noktada kontrol omurilik soğanına geçmiş ve beynimizin öğrenilmiş becerileri alışkanlıklarımız şeklinde devam ettirebilme kabiliyeti sistemin tüm yükünü, sorumluluk kabul etmeden devralmış görünüyor.

Yani diyorum ki durmak zor eylem. Hele de bizim gibi dikkat dağıtıcı unsurların bubi tuzakları gibi zihnimizi esir almayı beklediği çağda eylemsiz kalabiliyor olmak nerden baksan muazzam yetenek.

İç sesim de alttan diyor ki sanki atomu parçalıyor bana dursan ne durmasan ne! Şimdi bir de şununla didişmem lazım. Nasıl durayım ben? Duramam cevabı yapıştırmaya gidiyorum.