Kaybolan Masumiyet

Özlem… çok farklı bir his. İçimde kocaman bir boşluk var ama aynı anda sanki dopdoluymuşum gibi.

Bazen küçük halimi özlüyorum. Mesela… dedemi. Onunla sohbet etmeyi, babamın küçük kızı olmayı, eve gofretle gelmesini… O küçük gofretin bana yaşattığı kocaman mutluluğu. Dedemle kitap okuyup üzerine konuştuğumuz o anları. Kendi başıma oynadığım oyunları… hatta 23 Nisan’ı bile. Eski masumiyetimi, hiçbir şey bilmemeyi özlüyorum.

Annem akşam beni azarladığında sabah her şeyi unutabilmeyi… Salıncakta abimin beni sallamasını, o rüzgârın içimde bıraktığı hafifliği.

Şimdi ise dedemle görüşmüyorum. Babam desen… üç yıl olacak, yüzünü görmeyeli. Ben böyle olsun hiç istemedim. Ama bazen yetişkinler, sorumluluk almayı değil, kaçmayı tercih ediyorlar.

Hiçbir şeyi unutmadım ama o eski mutlu anlara tutunmayı da bırakamıyorum.

O günlerin, son mutlu anlarım olduğunu bilseydim her dakikasına daha sıkı sarılır, her saniyesini daha iyi değerlendirirdim.

Hayat çok kısa, zaman çok hızlı… Bu çelişkinin içinde sıkışıp kaldım.

Belki bir gün bu özlem diner, ama benden götürdükleri — sanırım — son nefesime kadar yanımda olacak.

İnsan yaşamadan bilemezmiş. Ben yine de küçük bir not düşeyim: İçinizde kocaman özlemler olmaması için her anın değerini bilin. Umarım kalbinizde derin yaralar yoktur. Varsa da… alışıyor insan, her şeye alıştığı gibi. Bu hislerle hayata eşlik etmek — belki de — bir yaşama sanatı.

[embed]