Eksik tam’ın kaçı eder?

Doğrusu “Mükemmel, tam olmayacaksa hiç olmasın!” düşüncesine

“En azından eksik olsun ki eksik; tamın yarısıdır veya yarısından fazlasıdır belki, kim bilir…”

düşüncesi ile itiraz ettiğimiz yıllara geldiğimize sevindim.

Yorulmuşuz…

Güzel yorulduğumuzu görerek de biraz dinleniyoruz.

Şüphesiz idealist olmak, hayatı sayısız detayıyla hep idealize etmek ve gerçeklere düşe kalka, çarpa incine yaşamanın acı tadını bilenler bilir. Bu genetik midir, çevresel şartların gizli aşısı mıdır tam bilemiyor olsak ta idealist olmak uzun süren bir intihar biçimidir.

Şimdi tatlı tatlı ve yavaş yavaş, tadını çıkara çıkara ölmek gibi; eksik oluşumuzu nihayet, şükür ki kabul edebilmek ve hatta biraz zihinsel h/alayla gülmek zamanı.

Çok ciddi dalga geçmek zamanı…