Over jeugd.

Over jeugd.

Toen ik nog een kind was, woonde ik in een huis rechtover een weide met twee koeien, een paard en een ezel. Om de hoek woonde oma, ze gaf ons altijd een grote reep chocolade uit de koelkast, de praliné koud, een gesmolten geheimpje op mijn tong voordat mama ontdekte dat ik zomaar een hele reep op had. Van chocolade word je dik. Van die vieze groentensapjes niet.

De auto’s raasden over de kasseien heen, waardoor de ramen een beetje dansten in hun kozijnen. Op de radio speelde de afrekening van Studio Brussel. In plaats van mijn potlood aan te scherpen, staarde ik vanaf mijn vensterbank naar de kauwende koeien. Ze bekommerden zich niet om het lawaai, de huizen, de buren die passeerden of het meisje dat hen bekeek. Rustig graasden ze verder. Van gras werden ze niet dik. Van brokken wel.

Ik bedenk me dat ik het als kind heel moeilijk vond om mijzelf te zijn. Hoe kon ik dingen delen die ik leuk vond zonder een afkeurende, afwijzende blik te voelen van anderen om me heen? Dus acteerde ik in een soort meebuigendheid die precies nodig leek om erbij te horen en zweeg ik over mijn Star Wars tekenobsessie. Ik vond tennis helemaal het einde. Ik zong liedjes waarvan ik met moeite het refrein kende, maar wat kon ik overtuigend neuriën. Vaak liep ik na zo’n dagje niemand zijn, naar onze speelkamer. Ik kraakte het dakraam open en draaide Nirvana’s Nevermind nog een tikje grijzer. Terwijl een blije Kurt in Lithium zijn vrienden had gevonden, hing ik als een vuil laken uit het raam. Dromend over een onbekende toekomst, met verlangens over vrijheid, zwaaide ik naar de avondzon en porde ik de onbevangen wereld wakker. Hallo daar! Zwaai je eens terug?

Oma gaf me een grote doos kleurpotloden en ik tekende in de tuin, terwijl zij naar de vogels keek. We maakten wandelingen in het grote Beerselse bos en raapten kastanjes die opa nadien pofte op de stoof. In dat donker holletje zit een pad, zei ze. We porden hem goeiedag met een twijgje. Samen reisden we met de auto naar het Zwarte Woud. We keken oude films: Ben Hur, Hitchcock en The Sound of Music. Soms draaide ze liedjes van Amerikaanse meneren met vettig haar en dan aten we kroketjes met kalkoen en roomsaus. Bij haar vergat ik even hoe het was om te doen alsof. Zo ging het een tijdje door totdat de kleine, bijna verwaarloosbare, rare dingen die ze soms zei, meer en meer versmolten tot iets wat later een diagnose zou blijken. Langzaam werd het duidelijker en groter en hoe meer de tijd verstreek, hoe verder weg oma wandelde zonder kompas. Ze vergat wie ze was, ze vergat wie wij waren. De ironie voedt de kramp in mijn maag wanneer ik vandaag aan haar denk. Ik drink nog een koffie. Een kop troost blijkt goed te zijn tegen dementie.

Voordat ik ooit vergeet wie ik ben, moet ik eerst antwoorden krijgen op vragen die mijn identiteit kneden tot haar definitieve vorm. Dan ben ik zoals een vaasje op de keramiekmolen: ik draai en draai, tot mijn vorm klopt en ik in de oven mag uitharden. Strak geboetseerd sta ik op de salontafel. Iemand giet water in mijn lijf — blijkbaar hoor ik dorstig te zijn voor bloemen die na een week verwelken. En zo gaat het door, totdat ik op een dag gewoon sta, naast een stapel boeken. Zonder geurige kleurenoogst. Ik ben er. Ik ga nergens heen.

Ik durf te zijn.