Şükür, Yükü Sahibine Bırakmaktır

Şükür, Yükü Sahibine Bırakmaktır

Bugün, olanı değiştirmeye çalışmadan önce, olan için şükretmeyi seçiyorum.

Bu cümleyi söyleyebilmek kolay olmadı. Çünkü uzun yıllar hayatı düzeltmeye çalıştım. Yanlış olanı düzeltmek, eksik olanı tamamlamak, dağılmış olanı toparlamak… Ve her şeye, her yere yetişmem gerektiğini düşünerek koştum. Sanki yetişmezsem her şey eksik kalacakmış gibi. Sanki her şey benim müdahaleme bağlıymış gibi yaşadım.

Oysa üzerimde gereksiz yükler vardı. Bana ait olmayan sorumlulukları da sahiplendim. Hiç yapmam gerekmeyen şeyleri yapmak zorundaymışım gibi hissettim. Ve yoruldum.

Şimdi geriye dönüp baktığımda görüyorum ki; o yüklerin çoğu bana ait değildi. Ama ben onları taşımayı seçtim. Çünkü böyle yaparak huzur bulacağımı sanıyordum.

Oysa şükür başka bir kapı açtı.

Her şeyi düzeltmek zorunda olmadığımı, her şeye yetişmem gerekmediğini, her yükün bana ait olmadığını fark ettikçe içimde bir çözülme başladı.

Eskiden yalnız sandığım gecelerde bile aslında hiç yalnız olmadığımı şimdi daha iyi anlıyorum.

Taşıyamayacağım bir yük verilmedi bana hiçbir zaman. Ama bana ait olmayan yükleri de omuzladım. İşte orada ağırlaştım.

İnsan kendi yükünü taşır. O yük yorabilir ama ezmez. Çünkü ona göredir.

Ama başkasına ait olanı da sırtlanınca ağırlık büyür. Denge bozulur. Ve insan “taşıyamıyorum” zanneder.

Oysa mesele taşıyamamak değilmiş. Mesele, bana ait olmayanı da taşımaya çalışmakmış.

Şükür, her şey yolunda olduğu için edilen bir söz değilmiş. Şükür, olanı kontrol edemediğim yerde güvenmeyi seçmekmiş.

Şimdi olanı değiştirmek için acele etmiyorum. Önce duruyorum. Önce bakıyorum. Önce şükrediyorum.

Bugün her şeyi çözmüş değilim. Ama her şeyi çözmek zorunda olmadığımı biliyorum.

Ve şimdi bırakıyorum. Şükür, yükü sahibine bırakmaktır.