Routine in Nette Kleding

Over veiligheid, vermijding en de dingen die we blijven herhalen

Ik ben niet iemand van gewoontes. Dat zeg ik altijd.

Ik hou van vrijheid, spontaniteit, ruimte. Van open eindes en losse plannen.

Maar elke ochtend zet ik mijn mok op exact dezelfde plek. Niet links. Niet rechts. Daar.

Ik weet precies hoeveel seconden het water moet koken. Ik weet wanneer de toast er net níét verbrand uitkomt. En ik merk het onmiddellijk als iemand iets heeft verplaatst dat volgens mij nooit een vaste plek had.

Routines zijn vreemd zo. Je herkent ze pas als iemand ze breekt.

We doen alsof routines saai zijn. Iets voor mensen die bang zijn voor verandering. Maar ik heb zelden iets gezien dat zo fel bewaakt wordt als een vertrouwde volgorde.

Probeer maar eens iemand zijn ochtendritueel af te nemen. De koffie later. De krant eerder. De sleutel niet waar hij hoort te liggen.

Dan gebeurt het. De lichte paniek. Het geïrriteerde zwijgen. De zin die klinkt alsof hij over iets kleins gaat, maar dat niet is:

“Zo doe ik dat normaal nooit.”

Routines zijn geen gemak. Ze zijn een afspraak.

Niet uitgesproken. Maar bindend.

Historisch gezien waren routines nooit bedoeld om efficiënt te zijn. De Romeinen baden op vaste tijden. Middeleeuwse monniken stonden op vaste uren op. Niet om iets te bereiken, maar om niet te verdwalen in een wereld die zich niets aantrok van hun plannen.

Zelfs rouw kreeg een volgorde. Zeven dagen. Veertig dagen. Een jaar.

Niet omdat verdriet zich daaraan hield, maar omdat mensen anders niet wisten wanneer ze weer mochten ademen.

Wij noemen routines nu “saai”. Maar wat we eigenlijk bedoelen is: veilig. En veiligheid klinkt verdacht in een tijd die beweert dat alles altijd beter kan.

Toch zijn routines het eerste wat we bouwen als iets instort.

Na een breuk. Na ziekte. Na slecht nieuws.

Dan eten we hetzelfde. Dan lopen we hetzelfde rondje. Dan kijken we opnieuw dezelfde aflevering alsof herhaling het verlies kan afvlakken.

Ik heb mezelf betrapt op het maken van routines op momenten dat ik zei dat het goed ging.

Niet omdat het goed ging. Maar omdat ik geen vragen wilde krijgen.

Dezelfde serie. Dezelfde tijden. Dezelfde volgorde waarin niets mij dwong om iets toe te laten dat buiten het schema viel.

Er was een tijd dat iemand vroeg of ik mee wilde.

Niet groot. Niet ingewikkeld. Gewoon anders.

Ik zei: “Nu even niet.” Ik zei het vriendelijk. Alsof ik het mezelf later zou gunnen.

Ik heb nooit meer iets laten horen. Niet omdat ik het vergeten was, maar omdat het inmiddels niet meer paste tussen wat al vastlag.

Routines zijn niet altijd zorgzaam. Soms zijn ze een manier om beleefd nee te zeggen zonder dat iemand het hoort.

We noemen dat discipline. Of structuur. Of zelfkennis.

Maar soms is het gewoon uitstel dat zo vaak herhaald is dat het op karakter is gaan lijken.

Als je elke dag hetzelfde doet, hoef je niet te ontdekken wat je ontwijkt.

Dat is het comfort van routines: ze beschermen je tegen alles wat een antwoord van je vraagt.

Ik ben niet iemand van gewoontes, zeg ik nog steeds. Maar elke ochtend staat mijn mok daar.

En soms denk ik niet: wat fijn, die zekerheid.

Soms denk ik: wat heb ik allemaal niet gedaan om dit zo rustig te kunnen laten lijken.

Engelse versie Wil je de originele Engelse editie lezen? 👉 *Routine in Polite Clothing*

Als een deel van jou vasthoudt aan vaste volgordes omdat afwijken meer vraagt dan je nu kunt dragen —

blijf.

Je wordt hier niet opgejaagd.

Wil je maandelijks meer Quiet Tragedies-stukken lezen — en op een zachte manier mijn werk ondersteunen? Dan kun je via mijn referral link Medium-lid worden:

👉 *The Quiet Tragedies*

Het kost ongeveer evenveel als één of twee kopjes koffie per maand, en het helpt me de verhalen te blijven schrijven die niet schreeuwen, maar ook niet verdwijnen.