Fabl değil, Öykü

“Şey, evet tamam. Bu taraftan, bayım.”

Belediye binasından çıkalı on beş dakika olmuştu. Bary, Memur’un ne hissettiğini veya ne düşündüğünü bilmiyordu ama yine de kendi evine giden uzun yolda sıkılabileceğini düşünüyordu. Bary farklı bir balıktı. Düşünebiliyordu. Yetişkin bir balıktı. İş bulması lazımdı. Memur’un görevi yeni memur adaylarını gözlemlemek ve onların verilen işlere uygunlukları hakkında bilgi edinip üstlerine bildirmekti. Sonuç “uygun değil” çıksa da çok bir şey fark etmiyordu, yine de o balık işe alınıyordu. Sadece bu prosedür uygulanmak zorundaydı o kadar. Bugün ona incelemesi için verilen balıklar arasında Bary de vardı. Onu doğal yaşam ortamında görmek için evine gidiyorlardı. Yirmi dakikadır yüzüyorlardı. Sessizliği bozan tek şey Bary ve mırıldanmalarıydı. Arada Memur’a ne taraftan gitmesi gerektiğini neredeyse duyulamayacak bir sesle söyleyip yine kendi mırıldanmalarına dönüyordu. Etraflarındaki su sesine doğdukları zamandan beri alışıklardı. Diğer balıklar gibi olmayan, düşünebilen Bary bile. Otuz iki dakika olmuştu. Çevrelerinde başka balık kalmamıştı. Karşılarında bir sualtı akarsuyu vardı. Yerin en derinlerinden gelen ve nereye gittiği belli olmayan bu akarsuyu geçmeleri gerekiyordu. Kırk sekiz dakika. Akarsuyu geçmişlerdi. Şimdi de önlerinde baloncuklar çıkartarak dönen bir girdap vardı. Yeniden zorlu bir yüzüş onları beklemekteydi. Bary ve Memur girdabı geçerken Bary dönüp dönüp Memur’un ifadesinin değişip değişmediğine bakıyordu. Bir hareket bekliyordu. O hareketi görememişti. “Çok az kaldı, bayım.” Memur’a özür dilercesine baktı. Bir saat. Memur’da hala bir değişim yoktu. Yorulduğuna dair bile bir iz bulunmamaktaydı. Nihayet eve vardıklarında bir saat yedi dakika olmuştu. Bary memura baktı. O an ilk defa farklı bir ifade ile karşılaştı. Ve anladı. Memur da düşünebiliyordu. “Neden bu uzun yolu mutsuzluğa gitmek için çekiyorsun?”