Eiger Ultra Trail — E51 2018

Ueli Steck

Eind april 2017 vertelt een collega me dat Ueli Steck overleden is. Ueli wie? Want ik heb nog nooit van die man gehoord. Ueli is dus een kind van Interlaken in Zwitserland en bekend als “The Swiss Machine” met allerlei indrukwekkende records op zijn naam zoals onder andere het snelheidsrecord op de Eiger langs de ‘North Face’. En voor wie de Eiger niet kent, dat is een granieten muur die van menige vrouw een weduwe maakte. Ueli intrigeert mij en met wat opzoekwerk leer ik dat hij de ambassadeur is van de Eiger Ultra Trail, een trail in het zelfde gebied als mijn geliefde Jungfrau. De foto’s en filmpjes op de site van de trail zeggen genoeg. Hier MOET ik bij zijn!

To E51 or to E101

De Eiger Trail heeft afstanden van 16 tot 101km en ik twijfel tussen 101km en 51km, tenslotte is 51 “maar” 9km meer dan een marathon en met wat juist indelen van de krachten moet dat dus makkelijk lukken. Het verschil met 101km is natuurlijk bijzonder groot en vermits we, partner in crime Annik en ik, beide geen ervaring hebben met trails in het gebergte kiezen we toch maar voor wat zekerheid en wordt het dus de E51, 51km en 3100 positieve hoogtemeters, bijgevolg ook 3100 negatieve want de Start/Finish is op dezelfde plaats. Het inschrijven werd nog een spannend momentje omdat de trail zo populair is dat de site gewoon crashte. Het was uiteindelijk de organisatie die een mail stuurde met een link om de betaling uit te voeren maar je slaapt toch pas gerust wanneer je naam op de deelnemerslijst staat.

De voorbereiding

Ja, buiten het bij elkaar zoeken van de verplichte kit die bestaat uit o.a. nooddeken, verband, voedsel, beenwarmers, thermisch materiaal, regenvest die een nier kost, … kun je enkel lopen, lopen en nog eens lopen want helaas geen trails van dat niveau in België. Natuurlijk ging ik wel eens een paar keer in de Ardennen lopen maar voor de rest niks speciaals. Het enige minpuntje was dat Rock Werchter een week voor de trial viel en ik kan je zeggen uit het verleden dat sloten bier, hamburgers en andere junk food nefast zijn voor je conditie. Maar bon, het was zo.

Grindelwald

Uiteindelijk is het zover, eenmaal aangekomen in Grindelwald blijkt ons hotel vlak bij de start te zijn. Na het uitpakken van alle bagage begeven we ons dan ook onmiddellijk naar de startzone om de nummers op te halen. Blijkt daar dat je jezelf moet aanbieden met je rugzak of trailvest om te laten controleren of je alles bij hebt. Dus terug naar het hotel en een eerste stressmomentje om alles in de zak te proppen en dat mag je letterlijk nemen. Ik vul mijn drinkzak al met 2 liter water en prop, dat proppen mag je letterlijk nemen, de rest erin op een manier dat ik alles weet zitten en vlot kan laten zien. Een dik half uur later hebben we onze nummers en bandjes die het bewijs zijn dat onze uitrusting “gecontroleerd” is. De dagen voor de trail heb ik bijzonder slecht geslapen, stress en een irritante hoest hielden me wakker. Ik besluit dan om nog snel iets te halen in de apotheek. De zeer behulpzame dame vraagt over wat voor hoest het gaat en zoekt een middeltje dat niet op de lijst van verboden middelen staat want ja, het is een race en er kan controle zijn.

D-Day

De wekker gaat onmenselijk vroeg maar ik heb geslapen als een roos en zonder te hoesten. Buiten regent het, wat een minder leuk vooruitzicht is maar aan de weersomstandigheden heb je niets te zeggen. Annik en ik houden tijdens het ontbijt de lopers van de eerste groep wat in de gaten om een idee te hebben wat ze dragen. Korte broeken, lange broeken, regenvesten, … er is geen staat van te maken. Ik ga een paar keer buiten staan om een idee van het weer te krijgen en kies uiteindelijk voor mijne korte trailbroek en shirt. Omdat ik me nog steeds geen 100% voel, neem ik nog snel een Brufen alvorens we ons rond de klok van 7 naar de start begeven. Daar valt meestal ook de stress weg, stress die ik deze keer amper voel want ik heb niks te bewijzen en geen tijd om voor de strijden. Eigenlijk wel want het lief heeft me een uitdaging gegeven om op 8 uur en 30 minuten terug te zijn zodat we België nog kunnen zien spelen tegen England. Maar het is mijn eerste Eiger Trail en je weet niet wat te verwachten dus zal de focus vooral op uitlopen liggen. Om 7:15 stipt gaan de eerste 400 lopers van start en we zien figuren passeren waarvan we denken dat als die het kunnen, kunnen wij het zeker! We zetten ons redelijk achteraan in het startvak en wachten op onze start om 7:30. Omdat de meeste lopers hun poles al vast hebben, verplaats ik de mijne nog snel van bovenop mijn rugzak naar onderaan mijn shirt waar ik ze kan nemen zonder mijn rugzak van mijn rug te halen.

BAM

Het startschot weerklinkt en eindelijk is het aan ons. Ik begin te lopen en zet mijn horloge onmiddellijk op hartslag omdat ik niet in het rood wil gaan. Op het begin te diep gaan, betekent pijn op het einde. Het asfalt maakt al gauw plaats voor wandelpaden en klimmen kan beginnen. De lopers rondom me schakelen over op een stevig wandeltempo en ik volg hun voorbeeld want het is nog ver naar het hoogste punt van de trail, de Faulhorn. Op zich ben ik nog best tevreden van mijn tempo, ik doe niet al teveel moeite en rond km 6 a 7 km zie ik al een bekend gezicht. Iemand die ik zag starten in de eerste groep heb ik al te stekken. Het weer valt ook beter mee dan gedacht, af en toe wat neerslag wat sommigen naar hun regenvest doet grijpen. Maar het is absoluut niet koud waardoor ik dat een gek idee vind. Ik heb het zelfs best warm en zweet al heftig wat me naar mijn drankslang doet grijpen, voldoende vocht tanken en niet uitdrogen. Maar dan denk ik terug aan het gepruts om die blaas in mijn overvolle rugzak te steken en beslis om eerst mijn soft flask te ledigen en pas de tank op mijn rug te gebruiken als de flask leeg is. Het is ondertussen ook al stevig klimmen waardoor ik mijn poles uit mijn shirt haal. Geen overbodige luxe want soms glijdt er al wel eens een voetje weg en als je achterom kijkt, zie je onmiddellijk dat een schuivertje geen optie is.

Op weg naar Grosse Scheidegg

Grosse Scheidegg

De eerste bevoorrading en ik stop eigenlijk enkel om wat sportdrank te drinken. Ik drink ook snel mijn flask leeg en laat die bijvullen om het volgende stuk te overbruggen. Hoop en al ben ik hier een minuut geweest. Ik voel me goed en wil mijn ritme behouden dus gaan met die banaan. Het enige wat me zorgen baart is dat ik zoveel zweet en dus vocht verlies. Ik neem een eerste gel en knoop in mijn hoofd om voldoende te blijven drinken. Zorgen dat die flask leeg is voor de volgende post in First. Het is hier ook minder steil waardoor ik terug begin te lopen, nu lopen, de hoogte voel je al wel en je ziet de hartslag dan ook snel stijgen dus toch wat inhouden.

Wondermooi daar

First

Wat een indrukwekkende plaats, die rots met die cliff walk. Ik neem er snel een foto van maar los van mijn hoogtevrees wil ik daar zo snel mogelijk op. Ik loop, maar niet snel want anders stoot je misschien je hoofd tegen het graniet en kom aan de overspanning. Wat een geweldig zicht en ik loop er zonder nadenken over wat dat spul doet wiebelen. De Duitser voor mij is daar niet mee gediend, neemt de reling vast en vloekt me wat toe. Ik wil nog de twee wereldoorlogen vermelden maar het is te mooi om me daar mee bezig te houden. Bevoorrading inslagen, dat wel. Ik drink, vul men flask en sla een praatje met een jongedame uit Nederland die zich vrijwillig opgaf om daar te helpen, geweldig gewoon. Ik open ook een pak noten wat me op een eekhoorn moet doen hebben lijken want ze blijven aan de binnenkant van mijn wangen kleven. Het moet een hilarisch zicht geweest zijn maar ik probeer ze door te spoelen met wat sportdrank. De benen voelen nog altijd super dus ik maak me daar ook weer uit te voeten om richting Feld te vertrekken.

Cliff Walk in Fist

Feld

Tussen First en Feld zit niet zo veel hoogteverschil, Feld ligt zelfs lager. Het lopen, waar het mogelijk is natuurlijk, gaat me hier nog redelijk goed af en ik haal op sommige stukken een stevig tempo zonder dat ik al te veel moeite moet doen.

Hier en daar wordt het tempo gebroken door de koeien

Ik probeer ondertussen ook zoveel mogelijk van het landschap te genieten want dat is hier echt indrukwekkend, zeker de passage langs de Bachalpsee is de moeite waard om even te stoppen en eens goed rond te kijken. Niet te lang natuurlijk want het is nog ver naar de streep. Voor sommige blijkbaar heel ver want op het klimmetje na het meer zie ik iemands ontbijt passeren langs dezelfde kant dan waar het er ‘s morgens in ging. Hij lijkt oké en ik zet mijn weg verder richting Oberläger waar de klim naar de Faulhorn begint. Eenmaal in de bevoorrading aangekomen besluit ik een eerste maal te rusten. Niet dat ik het nodig heb maar wel omdat ik het verstandig vind. Ik ga niet zitten om te vermijden dat ik eventueel stijve spieren zou krijgen maar ik neem er wel mijn tijd. Drinken, iets eten, wat gel nuttigen en nogmaals drinken. Ik snak naar een Cola maar die is er niet, helaas. Hoe dan ook, na 5 minuutjes heb ik het wel gehad en ga voor die klim naar de Faulhorn, een gedrocht van 3km en zo’n 600 hoogtemeters.

Bachalpsee

Faulhorn

Op de klim naar de Faulhorn krijg ik het voor de eerste keer moeilijk. Zowat de hele klim zie je waar je naartoe moet en het lijkt de hele tijd ver.

Daar, dat gebouw in het midden, daar moet je naartoe(Foto Google Maps)

Ik krijg problemen met mijn ademhaling en heb geen idee of het de hoogte is of de hoest van de voorbije dagen maar het draait in mijn hoofd. Moedeloos besluit ik om af en toe een minuutje te stoppen op de klim en op mijn plooi te komen. Uiteindelijk kom ik boven na iets meer dan een uurtje klimmen. Een uur voor amper 3km, dat is een pijnlijke zaak. De beloning is echter top, een adembenemend zicht op de vallei, meren, … . Dit is waarom ik dit doe, niet voor een medaille of een t-shirt maar voor dit schouwspel der natuur. Na even te genieten op de top ga ik me terug bevoorraden en deze keer is er Cola. Ik vul men bekertje meermaals en met het laatste in de hand, zet ik me even neer om te bekomen van de klim en de rust. Nou ja rust, één of andere noorderbuur is naar het thuisfront aan het bellen dat hij de top bereikt heeft. Ik denk dat ze hem thuis ook wel hoorde zonder telefoon. Maar goed, ieder zijn ding en naar huis bellen is niet het mijne maar ik had wel een uitdaging meegekregen natuurlijk. Die uitdaging was om op 8 uur en 30 minuten terug aan de finish te staan. Dat doet me naar men horloge grijpen en die toont 5:30 en bijgevolg nog een 3 uur om beneden te geraken. Nog 25 km in dalende lijn op 3 uur tijd, dat lijkt me een haalbare kaart.

Faulhorn Part II

Bij het afdalen van de Faulhorn wordt het me al snel duidelijk dat die 8 uren en een half onmogelijk gaat zijn. Ten eerste wordt ik opgehouden door tragere dalers maar eens die voorbij blijk ik ook niet de sterkste daler te zijn. De angst om te vallen op die rotsen doet me verkrampen, ik krul mijn tenen in mijn schoenen, sukkel met mijn poles en de stenen priemen als naalden in mijn voeten. Niet dat ik moe ben want daar waar het wat platter is, schakel ik nog onmiddellijk over in looppas. Wat me opvalt is dat sommige mensen die ik uren geleden ingehaald had, mij nu inhalen, tegen een ongelooflijke rotvaart vliegen ze naar beneden. Iets wat ik ook wil kunnen want volgens mij winnen ze 2 a 3 minuten per kilometer op deze laaglander.

Dalen is zowaar nog zwaarder dan klimmen

Schynige Platte

Platte, neem dat maar met een korrel zout. Na de afdaling van de Faulhorn lijkt het hier wel plat en ik zet het terug op een lopen. Nu kom, lopen, het gaat hier wat op en neer dus ik wissel af tussen lopen en wandelen. Ik haal hier naar mijn idee best wel wat lopers in, waaronder een Kroaat die neerzit en naar zijn been grijpt. Ik stop, vraag naar zijn toestand en of ik kan helpen, met gel en wat drank of zo. Maar blijkbaar heeft hij last van spierkrampen en al wat zouttabletjes naar binnen gewerkt. De man zegt dat wel goed komt en bedankt me om te stoppen. Ik wens hem nog succes en zet mijn weg verder. Het gevoel blijft nog steeds redelijk goed en ik haal nog altijd mensen in die ik al in geen tijd meer gezien had. Ik stop al eens om een foto te maken en te genieten van het landschap maar er begint toch iets te wegen. De warmte begint me serieus parten te spelen en ik heb hoofdpijn.

Het landschap is top! Niet gelogen hé?

Ik kijk naar mijn armen en die zien al redelijk rood, hetzelfde geldt voor mijn bovenbenen. Hoewel ik weet dat het te laat is om zonnecrème te smeren, vraag ik me af waar hij zit … fuck … het regende bij de start … die ligt in het hotel. Vermoedelijk heb ik een zonneslag of ben ik er toch kortbij. Hoe dan ook ga ik even neerzitten en maak een Facebook live fragment. Dat is iets wat ik nooit zou doen vanwege het tijdsverlies maar ik had wat rust nodig en zat me anders toch maar te vervelen. Wat me dat moment opviel was dat ik geen idee meer had waar ik zat op het parcours, tussen de 30 en 40 km ergens, dacht ik. Ik heb godverdomme een horloge van 800€ aan mijn pols hangen en er staan bordjes om de km’s aan te duiden maar betrap me net dat ik daar niet meer naar keek de laatste kilometers. De warmte doet vreemde dingen met een lichaam. Lopers passeren me en ik besef dat ik niet kan blijven zitten en gewoon moet volgen. Er stopt iemand om zich over mij te ontfermen. Het is die Kroaat, de man met de krampen van een tijd geleden, die vraagt wat er aan de hand is. Ik zeg dat het te warm is en vervolgens giet hij wat van zijn water in mijn nek en over mijn hoofd. Try to keep cool, drink, run and get out of the sun is zijn advies. Ik volg, probeer toch, kijk naar mijn horloge dat net 36 kilometer piept en kom een bordje tegen dat 34km aangeeft. Is het nu 34km of 36km … WTF ook, trek 36 of 34 af van 51km en het resultaat is hetzelfde, nog een tijdje pijn lijden dus. Mijn flask is leeg, de blaas op mijn rug moet er dan maar aan geloven. De volgende bevoorrading kan ook niet meer zover weg zijn. Het overvloedig drinken en het dalen heeft een positief effect overigens, ik voel me beter en haal weer een hoop mensen in. Wat me opvalt is dat ze een andere kleur van nummer dragen. Eerst sta ik er niet bij stil maar ze vragen hoeveel km’s ik al heb, waar we zitten, hoelang ik nog moet lopen, … . En dan snap ik het, het zijn E101 lopers die al 3 uur langer aan het lopen zijn dan ik maar uit de race gestapt zijn of eruit gaan stappen. Ze zullen de E101 niet halen en gaan in het beste geval voor de E51 steen door middel van de cut off in Burglauenen. Eenmaal aangekomen aan de bevoorrading in Schynige Platte tref ik een ravage van E101 lopers aan. Enkele lopers liggen in veldbedjes omringd door medisch personeel. Ik hoor ze nog zeggen dat de taxi er dadelijk is. Die taxi is vast de heli die boven ons hoofd cirkelt. Toch maar eens nadenken voor ik me aan die E101 waag.

Burglauenen Forest

Na de bevoorrading gaat het pas echt steil. Soms wandelpad, soms een stukje asfalt, soms singletrack, … . Boven mij dondert het hevig, het wordt koeler en ik voel af en toe een druppel. Stiekem hoop ik op een bak regen zodat ik afgekoeld geraak maar helaas blijf ik ervan gespaard. Gelukkig passeer ik nu en dan een drinkbak voor de koeien en bronnetjes waar ik gretig gebruik van maak om me nat te maken en me te verfrissen. Ik verfoei me op het feit dat ik geen gesloten pet bij heb. Wat zou dat zalig zijn om enkele kilometers een koel hoofd te hebben maar bon, tussen de bomen heb ik alvast minder last van de zon. Ik voel me wel steeds meer in mijn sas op een terrein dat niet het mijne is. Op een gegeven moment voel ik veel beweging in mijn rug en vraag aan de 2 lopers achter me of ze me willen inhalen maar dat willen ze niet, ze stoppen en starten met lopen als ik dat doe. “Please, keep that pace”, vragen ze. Grappig, ik ben een gangmaker geworden. Ik merk wel dat het steile dalen een aanslag is op mijn voeten. Een blaar die me al een tijdje pijnigde, voel ik gewoon scheuren maar het feit dat we de volgende bevoorrading naderen, sterkt me. Het volgende steile stuk komt er aan en ik hoor de dame achter me zeggen, “oh no, not again”. Ik ben al blij dat ik niet de enige ben die het moeilijk heeft en ben zelfs blij als er terug een stukje geklommen wordt. Een stevig klimmetje waar je de hele tijd water hoort. Ik verheug me al op dat plaatje. Wat verder passeer ik een wandelaar die in volle paniek tegen de flank kruipt terwijl ik er langs loop. Ik vraag me af waarom tot ik de kabel zie waaraan je jezelf kan beveiligen of vasthouden. Mensen die me kennen weten dat ik het niet heb met hoogtes, maar blijkbaar is de focus zo groot dat ik het niet eens meer opmerk.

Best niet struikelen daar

Plots wordt de weg weer wat breder en minder steil. Ik nader Burglauenen waar de laatste bevoorrading is.

Burglauenen

Wim Matthyssens from Mallé Belgium galt het door de speakers. Toffe verwelkoming hier en ik kijk wat er allemaal is, neem wat gel en drank maar merk dat mijn benen op zijn. Het is net of er zitten spalken rond maar soit, het is nog “maar” 6 of 7 km tot de finish en deze laatste kilometers zijn redelijk vlak. Ik maak nog gebruik van het toilet om een plasje te maken en ga nog onder een geïmproviseerde douche staan om wat af te koelen. Hoewel ik het onweer boven kan zien, is het nog altijd warm. Het lijkt wel alsof ik achtervolgd word door regen maar dat die me niet wil inhalen. Hoe dan ook, s hoog tijd om mijn rit af te maken en ik ga ervoor. Door mijn pauze zijn mijn benen echter verstijfd en lopen lukt niet meer. Ik vloek eens goed want zo beloofd het nog een lange wandeling te worden. Als ik de splitsing van de E51 en E101 nader, denk ik nog eens aan de helse tocht die mannen nog moeten maken en struikel half over mijn poles. Die poles ga ik toch niet meer nodig hebben en steek ze terug weg. Er halen wat mensen me al lopend in en ik besluit nog eens te proberen. Eureka, een halve kilometer stappen was genoeg om te herstellen en ik kan weer aan de bak. In één rechte ruk naar Grindelwald.

Finish Grindelwald

Die laatste 7 km zijn eigenlijk de trail niet waardig maar de schouderklopjes, aanmoedigingen van de mensen éénmaal je het dorp Grindelwald terug in loopt, maken alles goed. Ik nader de Finish en kan maar aan één ding denken. Op de de trap zie ik de boog van de Finish maar ik spot onmiddellijk de krullen van men lief. Stiekem had ik gehoopt dat ze me zou aanmoedigen aan één van de bevoorradingen maar vermits het mijn eerste keer was, kon ik haar niet zeggen hoe laat ze waar moest zijn. Voor ik over de Finish loop, geef ik nog mijn hartje en moet ik eerst mijn kus hebben.

Deze is voor jou schat.

Na de finish krijg ik mijn klop en komt de emotie. Ik hou het niet meer droog maar dat maakt niks meer uit. Ik heb het gehaald in 10 uur en 38 minuten, plaats 133 in mijn categorie en 382 overall. Valt nog best mee. Hoog tijd nu om de armen van mijn madam op te zoeken en een biertje te drinken. Ze zien mij in de zomer van 2019 daar zeker terug met slechts één missie. Dat is die E51 op een hoger tempo afleggen en dan kijken of de mythische E101 een optie is voor 2020. Voor een impressie klikken op https://youtu.be/mqDgVO3ylao .

Statistieken:

Voor de liefhebbers van cijfertjes

Cijfertjes

Keep Calm!

Ik zei toch dat het WARM was!