Kantelpunt, eindpunt, startpunt

Vormvatten van De Groene Afslag — deel 5

In deel 1 leerden we elkaar eerst voorzichtig kennen, maar al gauw zakte de beleefdheid weg. Een stroom van gesprekken, aha-momenten die ons precies brachten waar we wilden zijn, ook al zagen we het pas later. In deel 2 bouwden we samen het idee van een Giving Lab — geen steriel testlab, maar een open keuken waar je leert, eet en verandert: een mini-maatschappij met ruimte voor menselijkheid. We struikelden vooruit: met tweedehands typografie, bewegende gifs, lef, vallen en opstaan. Altijd die overtuiging: verandering is zwaar soms, maar ook hartstikke lekker. In deel 3 werd Wouter, via omwegen die precies goed waren, de schoolbaas. Met een groep schoolliefhebbers trokken we School for Change scherper. We pelden de overbodige laagjes af, kozen bewust voor ons eigen taal- en woordgebruik, en vonden een naam: Veranderschool. De Veranderschool.

Deel 4 vertelde over een avontuur vol schetsen, schuiven en samen zoeken naar vorm en inhoud, net als in de sportschool, maar dan met potloodzweet. Er ontstond een levendige krant vol spel, columns, verhalen en Groene Afslag-humor: familie van, maar met een eigen smoel. Gaandeweg groeide ook De Groene Afslag zelf, met nieuwe proposities, een fris visueel systeem voor beide organisaties (de ‘G’ als afslag voor De Groene Afslag, de ‘V’ als kompaswijzer voor De Veranderschool) en een gemeenschappelijke kern. Een echte Zamboni-ronde, bracht alles samen — school en afslag, vorm en verhaal, hoofd en hart — tot één glanzend, groener geheel.

Lees hier de eerste vier delen terug:

[embed]Van kennismaken voor de vorm naar kennis maken en vorm Vormvatten van De Groene Afslag — deel 1medium.com

[embed]Een Giving Lab Vormvatten van De Groene Afslag — deel 2medium.com

[embed]Veranderschool. De Veranderschool. Vormvatten van De Groene Afslag — deel 3medium.com

[embed]De Groene School, eh, De Verander Afslag — eh? Vormvatten van De Groene Afslag — deel 4medium.com

Deel 5 alweer.

Een heel verhaal al. Een boek bijna.

Ik zal het lang houden.

Want nee, we waren er nog niet. Want als je gaat lopen, kom je onderweg altijd weer wat tegen: nieuwe mensen, nieuwe ideeën, andere invalshoeken, verse inspiratie. En ja, ook voortschrijdend inzicht. Wie eenmaal op pad gaat, of gewoon lekker vooruit struikelt, komt nooit meer precies thuis zoals hij vertrok. Intussen gooiden we niets weg. Wat goed was, bleef. Wel zo duurzaam. In januari zaten we weer samen, met een flinke update en een zogenaamd ‘kijkje in de keuken’. Om samen weer een beetje meer in vorm te komen.

Kleur

We hadden onderweg al een hoop verzameld. Geen kleur, gewoon zwart-wit. Kan zo door de kopieermachine, uit de laser- of inkjetprinter. Scheelt een hoop toner, inkt én gezeur bij de drukker. En papier kan zelf kleur hebben. Of alles in één kleur. Ook prima. Of meekleuren met waar we aan meedoen — dat mag ook. Want het gaat niet over ons, maar over wat er bij ons gebeurt. Wat op ons podium staat. Mochten we dan toch een kleur kiezen, dan de kleuren die De Groene Afslag al vanaf het begin had. En bij de Veranderschool natuurlijk het oranje van de prijssticker. Dat knalt er net genoeg uit en we waren eraan gewend inmiddels.

Voor de secundaire kleuren, de kleurtjes die het allemaal wat vrolijker en gezelliger maken, hebben we gewoon overal een pipetje opgezet. Even prikken in onze eigen posts op socials en voilà, kleur eruit gepickt. Wat we al deden was blijkbaar wat we mooi vonden. Waarom dan moeilijk doen. Alle kleuren mochten door beide clubs gebruikt worden. En de tinten die wel heel dicht bij elkaar lagen hebben we netjes ontdubbeld. Dat leverde een fijn rijtje kleuren op:

Voor beide maakten we een basissetje. We recycleden de oude huisstijlmanual en voegden daar de nieuwe vondsten aan toe, inclusief een richting voor hoe en waar de kleuren te gebruiken. Dat deden we natuurlijk ook voor De Veranderschool:

Ook gooiden we alle bij elkaar gescharrelde materialen op een hoop voor beide, net als de typografie:

Dat vulden we aan met simpele dingen als grafische balkjes en lijnen. Alles wat je in je maak-software kunt vinden: stippels, lijntjes, noem maar op. Daarbij kwamen handgetekende lijnen in pen, potlood, stift of verf. En als ondergrond gebruikten we ruitjespapier, gelinieerd papier en andere bestaande dragers. Hoe dat allemaal samenkomt, kon je al zien in de uitwerkingen, zoals de krant voor De Veranderschool, in het vorige deel.

Illustraties en strooigoed

Voor De Veranderschool hadden we al wat nieuwe illustraties gemaakt, onder andere met Stang en anderen. Zonde om daar niks mee te doen. En ook De Groene Afslag had al het nodige aan illustratief strooigoed liggen. We kozen er wel bewust voor om alleen te werken met écht of speciaal voor ons gemaakt beeld. Dus iets dat ontstond naar aanleiding van een vraag aan een maker, of uit echt gevonden materiaal. Geen stock, geen random online plaatjes. De bron moest altijd herleidbaar zijn tot iets dat echt bestaan had. Nieuw was dat we ook grafisch materiaal gingen jutten op het terrein zelf. Een beetje zoals de Britse ontwerper Anthony Burrill op straat inspirerende vormen en fragmenten verzamelt:

Jutten en nostalgie-archeologie zoals Anthony Burrill.

Omdat we gingen verhuizen, leek het me een mooi idee om ook op die manier niets van onze eigen geschiedenis weg te gooien, maar er juist weer nieuwe dingen van te maken. Daar straks meer over.

Foto’s en video enzo

Foto, video en alles wat we doen en laten zien: radicaal echt. Geen deco-fix-sjeu-gehannes. Fuck AI. Leve HI & HC. Vrij vertaald: we maken niks met kunstmatige intelligentie. Gewoon noeste arbeid, met Human Intelligence en Human Creativity. Makkelijk gezegd, moeilijker gedaan, want het kost simpelweg meer tijd om te maken. Maar je krijgt er wél een hoop karakter voor terug. In de afgelopen jaren hadden we al aardig wat bruikbaar materiaal liggen. Daar meer van maken zou helpen. Van gerechten, bijeenkomsten, sessies, mensen, unieke plekken op het terrein of de zalen zelf:

En, daarnaast creatief omgaan met dingen in het echt doen voor communicatie uitingen. Bijvoorbeeld zoals Kris Moyes dat deed voor de Softlightes en hun single Heart Made of Sound, een gigantische productie in stop-motion waar je blij van wordt:

[embed]‘Heart made of Sound’, Softlightes door Kris Moyes.

Of de waanzinnig knappe en kunstige videoclips van OK Go, zoals deze (maar bekijk ze allemaal , echt een feestje van creativiteit):

[embed]‘I Won’t Let You Down, door OK Go.

Of het altijd fijne werk van Johan Kramer, zoals bijvoorbeeld deze:

[embed]CreativeNL presents Nathalie’s World by Johan Kramer.

Echt dus. Moeite doen. Geen lettertypen die lijken op handschriften. Gewoon handschriften. Geen plaatje van iets vinden. Zelf maken. Geen digitale filters en troep: eerlijk en echt. En als er troep in een plaatje zit lekker laten zitten. Niet veranderend fotosjoppen.

Bovenstaande dus allemaal als keuzes en uitgangspunten. Maar, ook nog dat logo zien te fiksen.

Eén benadering, twee oplossingen, één familie, twee uitwerkingen

Spelenderwijs, makenderwijs en wandelenderwijs ontdek je telkens dingen. Beide organisaties hebben veranderen, bewegen, transitie, omslag, kantelen, scharnieren, om gaan in zich. De ‘G’ en ‘V’ dus, met elk een eigen gedrag om daar uitdrukking aan te geven leken wel kansrijk:

Maar had ook het idee dat er nog wat te verkennen was. Een tweede richting. Anders, maar ook mogelijk:

Voud

Dit dus al richting maar dan wat verder in detail. Supersimpel door iedereen te maken, en daarmee ook lekker eenvoudig in de toepassingen. Als regel als het kan, als paragraafje bij minder ruimte. Lekker simpel. Mee uitlijnen met de uitingen. Dus links als het linkslijnend is, of rechts natuurlijk dan ook. Of centreren als dat beter uitkomt:

Met leuke mogelijkheden in animaties:

Of om kleine badges van te maken, of stickers:

Die konden dan in elke vorm gestalte krijgen:

Komt allen tezamen

Dus hoe komt dat dan allemaal tezamen? Nou, bijvoorbeeld zo. Men neme een pak Fastprint gekleurd papier in de kleur De Veranderschool. Voor verschillend aanbod printen we de documenten voor, en vervolgens schrijft de docent of workshopleider haar of zijn eigen naam. Mag ook eerst op wit, en dan kopiëren maar voor de posters op locatie! Maar, dan kun je er ook communicatie van maken.

Namelijk, door dat dan een eindje groter te printen. En dan de docent zelf het bord op locatie te laten vasthouden. Dan leer je gelijk de docent kennen, maar ook een stukje van de plek, schetsje voor het idee:

Schetsje voor het idee. Stel dat het Kees Klomp zou zijn, dan is die pop dus Kees.

Maar, stel dat Kees niet zoals in bovenstaand plaatje de docent zou zijn, maar als gastdocent zou langskomen in een les van Shinta, dan zou Shinta dus de foto van Kees die het bord vasthoudt vasthouden. Met als leuke extra dat je een grappig Droste-effect krijgt:

Schetsje voor het idee. Stel dat Kees Klomp gast is in les van Shinta.

Zo dus. We maakten er prototype. Kees heeft maandelijks een gast in zijn Over Hoop Gesproken bijeenkomsten. Deze keer was dat journalist Wouter van Noort. Schetsje zou dus zo kunnen zijn:

Links het schetsje, rechts met de handschriften van de heren.

En zo dus met een echte Wouter, echte handschriften van beide mannen:

Wouter Over Hoop Gesproken, schets.

En als Droste-effect:

Een echt schetsje, volkomen nep, om te kijken hoe het werkt.

En zo ook een schetsje met de eigen kleuren van bijvoorbeeld De Groene Afslag voor een middel, in dit geval een uitdeler met daarop het verhaal van De Groene Afslag:

Of als informatiebord. Die cirkels dan natuurlijk nog te vervangen door echt beeld, maar een en ander kwam wel fijn samen:

Schetsje voor een mogelijk bord bij de entree van het terrein.

Tot zover de Voud-richting. Werkt best prima.

Maar. Geïnspireerd op gesprekken met teamleden zag ik ook nog een andere interessante te onderzoeken mogelijkheid als richting. Een die het mogelijkerwijs ook fijn onbeholpen en praktisch zou kunnen maken. Maar ook ruimtelijk misschien leuke mogelijkheden zou kunnen bieden: Ledig.

Ledig

Geboren vanuit een heel simpel idee. Of constatering. Doordat we De (Groene) Afslag hadden als naam, en De (Verander)school, boodt dat een andere interessante ingang. Het woord tussen de haakjes geeft bij beide de ambitie aan, het laatste woord de plek. Dat maakt die woordjes tussen de haakjes scharnierwoorden, die iets zeggen over hoe de dingen doen, hoe we naar de wereld kijken:

Scharnieren, kantelen, afslag, richting kiezen – met het actie-woord als scharnier.

De Groene Afslag leeft voor en doet voor, dat veranderen en dat groener doen. Om te voorkomen dat wij nog sneller het hoekje omgaan :)

Het animatietje deed me denken aan een oude duimstok van mijn vader:

Duimstok met prachtige scharnieren. Basis van tweede richting.

Zaagnaden

We zaagden de namen van de clubs in stukjes. Precies daar waar er in het lettertype de ruimte is, op de meest logische plekken:

En alle hoekjes werden de scharnierpunten, waarbij je kunt wisselen van kant. Net als de duimstok. Handig wel, want dat geeft gelijk wat regels voor gebruik. En door die simpele regels en opgelegde beperkingen ontstaan er ineens allerlei speelse mogelijkheden:

En net zo voor De Veranderschool, waar schoolhoofd Wouter later nog een extra zaagsnede toevoegde. Helemaal top, want hoe meer ingrepen en bijdragen, hoe eigener en wij-gener:

Als je dat dan van echte materialen zou maken, dan zou dat er bijvoorbeeld zo uit kunnen zien:

Eerste versies van het logo. Later voegden we nog zaagsneden toe achter de ‘V’ en ‘er’ in ‘Verander’.

Op die manier ook leuk als routing of signing, om handig het juiste hoekje om te gaan:

Eerste versies van logo-richtingen met scharnieren als routing idee.

Aldus. Allerlei mogelijkheden. We besloten voor deze tweede richting te gaan. Joehoe! Opgelost! Klopt. Bijna. Ik had immers beloofd het lang te houden.

Wordt vervolgd, nog één keer:

[embed]Spelen, delen, vermenigvuldigen, vieren! Vormvatten van De Groene Afslag — deel 6, slotmedium.com