Bu burda dursun

Bu burda dursun

Bu yıl hayat beni hiç beklemediğim şeylerle karşılaştırdı.

Geçen sene bu zamanlar sınavına 1 ay kalmış bir YKS öğrencisiydim. “Ne alaka?” diye düşünebilirsiniz. “Ne yaşadın da böyle düşünüyorsun?” da diyebilirsiniz.

Aslında çok fazla şey yaşamadım belki de. Ama insanın içinde yaşadığı şeyler bazen dışarıdan göründüğünden daha ağır oluyor.Ve gerçekten her yaşın derdi kendine özel oluyor o an için benim yaşımın getirisi olan dert buydu.

Şuradan başlayayım…

21 – 22 Haziran 2025.

Sınavım çok kötü geçmişti. Sanki hayatım bitmişti. Aslında böyle geçeceğini biliyordum. Son 3 ay astım ataklarımdan dolayı doğru düzgün ders çalışamadım. Öncesinde çok çalışmıştım. Kafamı kaldırmadan çalıştım tabiri caizse… Ama son 3 ay bütün emeğimi silmiş gibi hissettirmişti.

Sınavdan sonra ciddi anksiyete problemleri yaşamaya başladım. Hem sınavla alakalı hem kilomla alakalı… Aslında kendi benliğimle yoğun bir savaşın içindeydim.

Şimdi “Rana, madem öyleydi neden psikolojik destek almadın?” diyebilirsiniz. Almadığımı düşünmeniz beni üzer. (Tabii ki şaka.)

Denedim. Ama insan bazı şeyleri kafasında bitirmeden tam anlamıyla fayda alamıyor. Ben de kendime izin verdim. “Sakin ol” dedim. O duyguya sarılmayı, onu kabul etmeyi denedim.

Ve galiba tam o noktada bazı şeyleri fark etmek kolaylaştı.

Bu sırada ailem de destek olmaya çalıştı ama klasik bir X kuşağı refleksiyle sürekli “Boş ver” dediler. Oysa olay hiçbir zaman “boş vermek” değildi. Bunu anlayamadılar.

Ama onları suçlamıyorum. Ellerinden gelen buydu.

Bu anksiyete sürecinden çıkmam yaklaşık 1 ay sürdü. Sonra sınav sonuçları açıklandı ve tahmin ettiğim gibi mezuna kaldım.

Bunu kabul etmek çok ağır geldi. Arkadaşlarımın üniversiteye gitmesi, benim yerimde sayıyormuş gibi hissetmem…Tabii onları kıskandığım için olduğunu düşünebilirsiniz ama ondan kaynaklı değil aslında

Gerçekten hayat bitmiş gibi gelmişti.

Belki içinizden “derde bak” diyorsunuzdur ama o an benim derdim buydu.

Sonra ne oldu biliyor musunuz?

Ben bu depresyondan yazı yazarak çıktım.

Depresyon kısmı hafifledikten sonra çok güzel insanlarla tanıştım. İlk defa birine karşı gerçekten bir şeyler hissettim. Düzenli yürüyüş yapmaya başladım. Bu sayede astımım biraz hafifledi.

Ne istediğimi ve ne istemediğimi öğrendim.

Bu yıl bana kayıptan çok şey kattı aslında.

Tabii kötü şeyler de oldu. Başka sağlık sorunlarıyla uğraştım. Yanındaki mental zorlukları anlatmak bile istemiyorum.

Bir de bir şeyler hissettiğim çocuk vardı ya…

Ona ne oldu derseniz; sanırım arkadaşım olarak hayatımda kalacak. Bazı sebeplerden dolayı başka türlüsü olmayacak gibi. Ama bana çok şey öğretti ve bunun için mutluyum.

Çünkü fark ettim ki bazen en kötü olacak sandığımız şeylere bile bir şans vermek gerekiyormuş.O olayın,anın da iyi olabilme ihtimalini göz önünde bulundurmak gerkiyormuş

Ve sanırım bu yılın bana verdiği en güzel şeyler şunlar. oldu:

Anksiyeteden kurtulmak için başladığım yazmak, zamanla hobim hâline geldi.Düzenli spora başladım,kendimin bir iyi versiyonunu görmeye başladım teşekkürler mezun yılı bana Rana’nın kim olduğunu. hatırlattın

Eğer bu yazıyı buraya kadar okuduysanız ve size bir şey kattıysa…

Ne mutlu bana.

Ve teşekkür ederim.